Black lives matter

Onlangs had ik een prachtig en open gesprek met twee jonge meiden. Twee jonge meiden die mij vertelden hoe ontzettend actueel en belangrijk het is dat we opkomen voor onze medewereldburgers die – nog steeds – discriminatie om hun huidskleur ervaren! Ja, ook in deze tijd, in ons land!

Het is schrikbarend hoe snel wij mensen in hokjes denken, invullen voor een ander, kwetsende dingen zeggen en mensen voortrekken dan wel achterstellen. Hoe snel er kwetsende grapjes gemaakt worden als ‘jij hoeft je niet te schminken voor Zwarte Piet’, gezegd wordt ‘ga terug naar je eigen land’, ‘je bent zeker geadopteerd’, of ‘wat spreek je goed Nederlands!’ Hoe vaak het voorkomt dat jonge meiden en jongens niet worden uitgenodigd voor een baan vanwege hun exotisch klinkende voor- of achternaam. Hoe vaak pubers met een migratieachtergrond zich er niet helemaal bij voelen horen als ze op een overwegend witte school of in een overwegend witte kerk zitten.

De jonge meiden met wie ik sprak, zijn opgegroeid in een bicultureel gezin in een grote stad. Zelfs in die hele grote, multiculturele stad, hebben ze zúlke kwetsende dingen aan moeten horen! Ik schaam me plaatsvervangend als ik zulke beledigende teksten hoor. En wat moet je een power hebben om niet verbitterd te reageren of cynisch te worden. En wat moet je soms knokken voor een stuk bewustwording en erkenning door witte vrienden, familieleden, collega’s en kennissen.

Éen van hen verwoordde een deel van het probleem zo: je bent je als witte Nederlander vaak helemaal niet bewust van het ‘white privilege’. Het feit dat het je NIET moeilijker gemaakt wordt vanwege je huidskleur.
De spijker op zijn kop. Want ook ik denk weleens: ‘het valt toch wel mee? We leven toch in een multiculturele samenleving met ruimte voor diversiteit?’
Ik ben een vrouw, niet-hetero, gelovig, met deels joodse roots en heb echt wel op bepaalde plekken discriminatie ervaren.
Maar ik ben blank. Ik ben nog nooit afgewezen voor een sollicitatiegesprek vanwege mijn huidskleur. Ik heb geen rare vooroordelen ervaren in de wijk waar ik woon. Geen schuwe blikken als ik met mijn 1.86 in het donker voorbij liep. Mij is het NIET moeilijker gemaakt in het leven vanwege mijn huidskleur. En ik kan dus ook niet invoelen hoe dat wel moet voelen.  Als je jezelf maar steeds moet bewijzen omdat je niet wit bent.
Maar ik kan wél luisteren en erkenning geven aan zij die dat wel ervaren. En naast deze meiden, jongens, mannen en vrouwen gaan staan. Hand in hand. Samen tegen racisme.

Ik kwam even in conflict met mezelf toen ik vervolgens het gesprek wilde voeren over ‘witte mensen’ en… eh… eh… “wat zeg ik dan, kleurlingen, gekleurde mensen..?” De feedback die ik kreeg: stel liever de vraag: hoe wil je dat ik je aanspreek, hoe wil je genoemd worden. Het is geen domme vraag, het is dommer om in te vullen voor de ander of er maar omheen te praten.

En: bij dezen ook mijn oprechte excuses voor door mij gemaakte stomme opmerkingen, onhandige en kwetsende uitlatingen. Ik vraag géén excuses voor domme vragen, want die bestaan niet, maar wel voor onnadenkendheid en gebrek aan invoelend vermogen.

Lieve mensen, we zijn allemaal medelanders! Koester elkaars (culturele) erfgoed, wees er nieuwsgierig naar, zuinig op en zie elkaar als gelijke! En wees een beetje lief voor elkaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *