Voor jou gelezen: ‘je hoeft het niet alleen te doen’

Ik volg het werk van Villa Pinedo al geruime tijd, omdat ik vind dat ze goed werk doen voor kinderen van gescheiden ouders en voor hun ouders. Naast het aan te raden boek: ‘aan alle gescheiden ouders’ hebben ze nu ook een heel mooi (werk)boek voor kinderen gemaakt.

Wat een prachtig boek! Een aanrader, vooral voor kinderen vanaf een jaar of 8. Als je in je omgeving hoort dat er ouders gaan scheiden, geef – in overleg met hen – de kinderen dan met een gerust hart een (ieder een eigen) exemplaar. Ze kunnen lezen over ervaringen van andere kinderen, kunnen van zich af schrijven en krijgen praktische informatie over wat er allemaal bij komt kijken als je ouders uit elkaar gaan en wat er vooral níet bij hen hoort aan taken en verantwoordelijkheden. Een mooie aanwinst!

It takes both rain and sunshine to make a rainbow

We gaan met elkaar door een lastige tijd. “De anderhalvemetersamenleving”, het woord gaat ongetwijfeld de Van Dale halen, of in ieder geval een oudejaarsconference. We zijn het zat, we zijn moe, eenzaam, we voelen ons geremd in het vasthouden van elkaar, moeten soms met lede ogen aanzien hoe een dierbare door een rouwproces heen gaat, zonder dat we mogen knuffelen – onze liefdestaal mogen uiten.

Toen ik deze mooie tekst onder ogen kreeg, dacht ik: misschien werkt het wel zo. We waren gewend aan nabijheid, aan elkaar ontmoeten, vasthouden, overvloed. Zoveel zonnestralen, waar je, als je niet uitkijkt, ook maar zo aan gewend raakt.
We zitten nu in een “regentijd”, een tijd van eenzaamheid, verdriet, armoede. Een tijd die echt zwaar is, zeker als je in de zorg werkt of bang bent voor een zieke dierbare of je eigen gezondheid.

Laten we de momenten die er wél zijn, extra op waarde (gaan) schatten. En laten we er zijn voor die ander die het moeilijk heeft! Wees dat zonnestraaltje voor de ander!

Als je een regenboog ziet (het teken van trouw, van veelkleurigheid, van betrokkenheid op elkaar) weet dan: het komt goed!
Er komt weer een tijd aan van knuffelen, vasthouden, feestvieren!

Voor u gelezen #6

Deze keer heb ik mij verdiept in het boek “confettiregen” van Splinter Chabot. Een openhartig, eerlijk boek over zijn zoektocht naar zichzelf en hoe hij daarin zijn omgeving mee wilde nemen.
De struggles die hij ervoer in het “anders” zijn en wat het hem kostte om zijn weg te vinden. En ook wat het hem uiteindelijk opleverde: een blije confettiregen!

Een mooi boek, waarin je je als zoekende jongere erg zult herkennen, maar waarin ouders ook iets kunnen lezen over het belang van hun accepterende houding. Splinter omschreef treffend dat hij bij ieder moment dat er bijv op tv gesproken werd over anders-geaarden hij zelfs op het optrekken van de wenkbrauwen,  ieder zuchtje en iedere veelbetekenende blik lette van zijn ouders en broers. Alles om maar te proberen in te voelen hoe zijn omgeving zou reageren op zijn “uit de kast”-komen. Heel herkenbaar. Heel pijnlijk ook. Zelfs in het alles-moet-kunnen nest waar hij uitkomt, voelde het niet veilig zichzelf uit te spreken. En zo prachtig onroerend beschrijft hij het moment waarop dat wél kan.

Een aanrader! Misschien wel iets voor op de verplichte boekenlijst voor de middelbare school?

Black lives matter

Onlangs had ik een prachtig en open gesprek met twee jonge meiden. Twee jonge meiden die mij vertelden hoe ontzettend actueel en belangrijk het is dat we opkomen voor onze medewereldburgers die – nog steeds – discriminatie om hun huidskleur ervaren! Ja, ook in deze tijd, in ons land!

Het is schrikbarend hoe snel wij mensen in hokjes denken, invullen voor een ander, kwetsende dingen zeggen en mensen voortrekken dan wel achterstellen. Hoe snel er kwetsende grapjes gemaakt worden als ‘jij hoeft je niet te schminken voor Zwarte Piet’, gezegd wordt ‘ga terug naar je eigen land’, ‘je bent zeker geadopteerd’, of ‘wat spreek je goed Nederlands!’ Hoe vaak het voorkomt dat jonge meiden en jongens niet worden uitgenodigd voor een baan vanwege hun exotisch klinkende voor- of achternaam. Hoe vaak pubers met een migratieachtergrond zich er niet helemaal bij voelen horen als ze op een overwegend witte school of in een overwegend witte kerk zitten.

De jonge meiden met wie ik sprak, zijn opgegroeid in een bicultureel gezin in een grote stad. Zelfs in die hele grote, multiculturele stad, hebben ze zúlke kwetsende dingen aan moeten horen! Ik schaam me plaatsvervangend als ik zulke beledigende teksten hoor. En wat moet je een power hebben om niet verbitterd te reageren of cynisch te worden. En wat moet je soms knokken voor een stuk bewustwording en erkenning door witte vrienden, familieleden, collega’s en kennissen.

Éen van hen verwoordde een deel van het probleem zo: je bent je als witte Nederlander vaak helemaal niet bewust van het ‘white privilege’. Het feit dat het je NIET moeilijker gemaakt wordt vanwege je huidskleur.
De spijker op zijn kop. Want ook ik denk weleens: ‘het valt toch wel mee? We leven toch in een multiculturele samenleving met ruimte voor diversiteit?’
Ik ben een vrouw, niet-hetero, gelovig, met deels joodse roots en heb echt wel op bepaalde plekken discriminatie ervaren.
Maar ik ben blank. Ik ben nog nooit afgewezen voor een sollicitatiegesprek vanwege mijn huidskleur. Ik heb geen rare vooroordelen ervaren in de wijk waar ik woon. Geen schuwe blikken als ik met mijn 1.86 in het donker voorbij liep. Mij is het NIET moeilijker gemaakt in het leven vanwege mijn huidskleur. En ik kan dus ook niet invoelen hoe dat wel moet voelen.  Als je jezelf maar steeds moet bewijzen omdat je niet wit bent.
Maar ik kan wél luisteren en erkenning geven aan zij die dat wel ervaren. En naast deze meiden, jongens, mannen en vrouwen gaan staan. Hand in hand. Samen tegen racisme.

Ik kwam even in conflict met mezelf toen ik vervolgens het gesprek wilde voeren over ‘witte mensen’ en… eh… eh… “wat zeg ik dan, kleurlingen, gekleurde mensen..?” De feedback die ik kreeg: stel liever de vraag: hoe wil je dat ik je aanspreek, hoe wil je genoemd worden. Het is geen domme vraag, het is dommer om in te vullen voor de ander of er maar omheen te praten.

En: bij dezen ook mijn oprechte excuses voor door mij gemaakte stomme opmerkingen, onhandige en kwetsende uitlatingen. Ik vraag géén excuses voor domme vragen, want die bestaan niet, maar wel voor onnadenkendheid en gebrek aan invoelend vermogen.

Lieve mensen, we zijn allemaal medelanders! Koester elkaars (culturele) erfgoed, wees er nieuwsgierig naar, zuinig op en zie elkaar als gelijke! En wees een beetje lief voor elkaar!