Overstappen?

Het is december, de tijd van gezelligheid, feestelijkheid, borrels, maar ook de tijd waarin de verzekeraars je om de oren “slaan” met hun spotjes om vooral naar hén over te stappen.
Een kleine tip daarin: mocht je gebruik willen maken van individuele therapie of relatietherapie, kijk goed of dit vergoed wordt! Want er blijkt meer mogelijk dan in eerste instantie lijkt!
De hulp van Sutura wordt vergoed onder de noemer ‘psychosociale zorg’. Ik heb geen contracten met zorgverzekeraars, maar ben wel aangesloten bij de LVPW en RBCZ. Lidmaatschap van één van deze twee verenigingen wordt vaak geëist door zorgverzekeraars, om tot vergoeding over te gaan. Dit betreft veelal de individuele hulp, maar ook steeds vaker de partnerrelatiegesprekken. En dat vind ik GOED nieuws!

De LVPW heeft het e.e.a. op een rijtje gezet voor wat betreft de vergoedingen. Raadpleeg deze site vooral, als je tóch overweegt over te stappen! Klik hier: https://www.lvpw.nl/voor-clienten/zorgverzekeraars

Paarse vrijdag

Vorig jaar heb ik deze blog geplaatst – a.s. vrijdag is het weer zover: paarse vrijdag! Daarom opnieuw even aandacht voor deze dag.

A.s. vrijdag is het Paarse Vrijdag. De dag dat scholieren en studenten hun solidariteit met hun LHBTI-medeklasgenoot kunnen laten zien door paarse kleding te dragen.
Paars is in de kerkelijke liturgie ook de kleur van de hoop.

Het vervult mij ook met hoop: hoop voor de scholieren die zichtbaar merken dat ze zichzelf mogen zijn zonder afgewezen te worden door hun – in het paars geklede – leeftijdgenoten.

Anderzijds maakt het me ook verdrietig. Hoe ver we inmiddels als maatschappij zijn qua homo-emancipatie, het is nog steeds voor veel jongeren niet vanzelfsprekend zich uit te spreken voor hun eigenheid, voor wie ze echt zijn. Niet jezelf durven en kunnen zijn als je onder vrienden bent, heeft grote gevolgen voor je gevoel van veiligheid en vertrouwen in de medemens.

Iedereen heeft de behoefte om zichzelf te kunnen zijn, in verbinding met de ander. Laat de ruimte die jij biedt, niet afhankelijk zijn van de kleur die je draagt, maar van de boodschap die je uitdraagt!

En… als je paars draagt vrijdag… neem je dan een beetje extra tijd voor die vriend, vriendin die misschien daardoor de moed verzamelt om eens een goed gesprek met je aan te gaan?

Voor u gelezen – 7

bron: www.bol.com





“Nu alleen de liefde nog – over vrouwen die in alles geslaagd zijn, behalve…”

Onlangs vond ik dit boek op mijn ronde langs diverse minibiebs. Omdat zich in mijn praktijk ook alleengaanden melden dieop zoek zijn naar een relatie of vastgelopen zijn in een eerdere relatie, en ik nog weleens de vraag krijg voor boekentips, besloot ik het boek te lezen.

Een waarschuwing vooraf: het is bedoeld voor heteroseksuele vrouwen die op zoek zijn naar een man. En een waarschuwing met een knipoog, je moet van sprookjes houden. Want dát is 1 van de leuke dingen aan dit boek, de schrijfsters leggen hun theorieën uit aan de hand van bekende en minder bekende sprookjes. Én aan de hand van de niet te evenaren Bridget Jones 🙂

Sommige theorieën vind ik persoonlijk wat vergezocht – vooral waar het gaat over het oedipuscomplex en over de rol van vader en moeder (hoofdstuk 1), maar over het algemeen snijden de dames kwesties op een goed onderbouwde manier aan. De thema’s lopen uiteen van bijv. verslaafd-zijn aan de verliefdheid tot het effect van een ex-relatie tot het gezin van herkomst en eigenwaarde- de schrijvers doen dit ze kort, maar krachtig en concreet. Iedere dame die vastloopt op het gebied van liefde, op welk moment dan ook, kan hier wel iets uit halen.

Zo is 1 hoofdstuk is gewijd aan liefdesverdriet en de invloed van ex-relaties. Ook hierin hebben de schrijvers weer heel mooi en breed verwoord waar men tegenaan kan lopen. Van afhankelijkheid tot woede tot verheerlijking. Ze schromen niet om ook de lange termijn gevolgen te benoemen, zoals het cultiveren, blijven hangen, in je verdriet en oorzaken en effecten van een vechtscheiding. En een hoofdstuk over de positieve én negatieve effecten van vriendschappen op een relatie. Ooit gehoord van het fenomeen “er is geen vacature” (voor een relatie) omdat je al je lief en leed deelt met je vriendinnen? Of een prille relatie die weinig kans krijgt, omdat je ‘m met je vriendinnen ‘dood-analyseert’?

Een compleet boek, met veel informatie, wat zich ook hap-snap laat lezen. Voor vrouwen die op zoek zijn naar een stukje inzicht staan er voldoende suggesties in. Soms een keiharde spiegel, soms liefdevol aansturend op meer zelfcompassie.

Zelfs lesbische dames kunnen her en der wel wat hebben aan dit boek, hoewel die zich door veel hetero-hoofdstukken heen moeten worstelen. 

Een leuk extraatje is dat je door dit boek, vooral vanuit het 2e en het 11e hoofdstuk, iets leert over het contextuele gedachtengoed – één van de pijlers van mijn therapiepraktijk. Je leert iets over de invloed van je eigen geschiedenis op je leven, maar ook iets over het belang van een relatie waarbij geven en nemen (of: ontvangen) in balans is. We weten dat allemaal wel op gevoelsniveau, maar in dit boek is nog eens heel begrijpelijk uitgelegd waarom we dat zo voelen. 

Voor u gezien

Sinterklaaskadootje nodig? Onlangs kreeg ik de film ‘le Passé’ kado. Een film die ik graag wilde zien vanwege de complexe familierelaties in deze film. Een ex komt langs in het huis van zijn ex en diens dochters, en haar nieuwe relatie met diens zoon. Hij stapt letterlijk de chaos binnen van het leven van zijn ex-vrouw, die enerzijds het leven met hem nog moet afsluiten (de scheiding moet nog worden uitgesproken) en anderzijds moeite heeft haar nieuwe leven vorm te geven, en om vooral haar oudste dochter hier in mee te krijgen. Een film vol emoties, complexe (driehoeks)verhoudingen en geheimen. Het mooie aan deze film, zoals veel Franse films, is het lage tempo en het steeds meer ontvouwen van het verhaal. Bijna als het echte leven.
Een film met diepgang.

bron: moviemeter.nl

Voor u gelezen – 6

www.saarroosendemamas.nl

Onlangs kreeg ik het boek ‘Saar, Roos en de mama’s’ thuisgestuurd, om voor jullie te lezen en te recenseren. Zoals jullie weten, staat de praktijk open voor iedere cliënt en alle gezinnen, en vanuit dat perspectief was ik erg geïnteresseerd in dit boek. Hoe omschrijft een moeder haar roze gezin, het alledaagse leven maar ook de lastige en niet-alledaagse zaken?
Julia Vriends zegt zelf over haar boek dat ze dit boek heeft geschreven vanuit een “urge” om eerlijk te spreken over lesbisch ouderschap, maar ook gewoon over het alledaagse leven, stomme fouten, warrige emoties, kortom: van alles. Een soort tegenhanger van de facebookgeneratie – met allemaal perfecte, katervrije verhalen.

Het boek suggereert door de omslag en de titel een boek te zijn om met je kinderen te lezen. Maar het is vooral een boek waarmee Julia een inkijkje geeft in haar leven en in het leven van haar gezin. Een boek voor andere moeders – en vaders -. Sommige verhaaltjes kun je best met je kinderen lezen, of aan je kinderen laten lezen – zoals het ontroerende hoofdstuk waarin Saar verdrietig vertelt een gewoon gezin te willen zijn met een papa en mama, “gewoon normaal wil zijn” , omdat ze gepest wordt door haar klasgenootjes.

Wat me erg raakte in dit boek was de zoektocht van Julia – van hetero, naar lesbisch, naar getrouwd, naar kinderwens, naar een gezin. Maar waarin ze in haar gelukkig-zijn ook ineens terugschrikt, bang is voor discriminatie, geconfronteerd wordt met discriminatie (zelfs door haar eigen vader – die in eerste instantie niet bepaald openstond voor lesbisch ouderschap) en geconfronteerd wordt met ingewikkelde kwesties: de kinderen wel of niet vertellen van de donor. Maar er zit ook veel lichtvoetigheid in het boek: moeten de kinderen wel of niet weten dat sinterklaas niet bestaat, samen genieten van het alledaagse en stoppen met roken omdat je leven niet alleen meer van jou is als moeder.

Bij tijd en wijle is het boek rauw, ontroerend, lachwekkend, kortom: een aanwinst!