Het valt een beetje tegen…

Afgelopen zondag hoorde ik spreken over een oud Bijbels verhaal, wat wellicht voor meer mensen bekend is. Jakob, de bedrieger, wordt door zijn eigen oom bedrogen. Hij denkt te trouwen met zijn grote liefde Rachel, maar wordt na de huwelijksnacht wakker in de armen van haar minder aantrekkelijke, oudere zus Lea. Hij zal flink beneveld zijn geweest…

Het viel hem “een beetje tegen”, hij ging op hoge poten naar zijn oom en eiste ook zijn grote liefde op. GTST zou er een paar mooie seizoenen van kunnen maken….

Moraal van dit verhaal? De bedrieger bedrogen? Pak wat je pakken kan? Bigamie mag?

Ik denk dat je er een les uit kunt trekken voor je eigen relatie, je eigen gezin en je eigen leven. Over het algemeen beginnen we aan een relatie met voor ons gevoel “die perfecte ander”. En we zetten onbewust onze partner op een enorm voetstuk. Hij of zij moet volmaakt zijn, al mijn pijn kunnen verzachten, er altijd voor me zijn, en de prachtigste kinderen “opleveren”. Wat een druk op die ander! En op jezelf!

En dan ben je 7 jaar verder (ik volg nu met een geïnteresseerde en kritische blik het programma “seven year switch”).. en dan… valt het soms een beetje tegen. Je partner heeft ook zijn/haar tekortkomingen, die volmaakte kinderen zijn soms bijzonder irritant, je bent zelf ook niet zo perfect gebleken.

En dan? Op hoge poten van het leven een perfecte nieuwe partner eisen? Of samen, als stel, als gezin, zoeken naar mogelijkheden om om te gaan met al die verwachtingen  die we van elkaar hebben? En te kijken of het mogelijk is om samen verder te gaan?

Begrijp me niet verkeerd: soms is het niet anders, en moet je accepteren dat er geen “samen” meer is. Maar als er nog een kans ligt op herstel: probeer het!

Nashville

Lang heb ik getwijfeld of ik op deze blog iets wilde schrijven over de ‘Nashville-verklaring’. Er is sinds het verschijnen van deze verklaring veel gezegd en geschreven over en tegen elkaar. De toon hiervan was niet altijd even tolerant en respectvol.

Naar mijn mening is het bijzonder onverstandig en pijnlijk geweest dat de heren ervoor gekozen hebben deze verklaring uit te geven. Voor veel mensen in de orthodox-christelijke hoek is het algemene standpunt t.a.v. huwelijk, homoseksualiteit, scheiden, transseksualiteit wel bekend. En is de strijd voor de individuele kerkgangers in die hoek al lastig genoeg. Immers: hoe kun je jezelf zijn in de kerk als je niet voldoet aan het algemene standpunt?

De “buitenwereld” denkt over het algemeen ook goed te weten hoe ‘de gelovige’ over bovengenoemde onderwerpen denkt.

Maar niets is minder waar. Er zijn plekken waar christenhomo’s, christelijke transgenders en christenen met huwelijks/relatieproblemen welkom zijn. Sutura is één zo’n plek. Je bent welkom om in alle openheid met me in gesprek te gaan! Ik zal je naar eer en geweten, maar respectvol benaderen en met je meedenken t.a.v. de weg die jij wilt gaan.

Terugblik en vooruitblik

Het jaar 2018 is bijna ten einde. Een jaar waarin je wellicht een deel van je goede voornemens hebt kunnen uitvoeren. Waarin je een deel van je dromen hebt waar kunnen maken. Besloten hebt voor jezelf te kiezen, af te vallen, meer tijd te stoppen in je relatie. Maar het kan ook een jaar van afscheid zijn geweest, al dan niet zelfverkozen. In ieder geval zijn we gewend om er even bij stil te staan en na te denken over onze goede voornemens van het nieuwe jaar.

Voor mij was het een jaar waarin Sutura het levenslicht zag. Een lang gekoesterde wens om, naast mijn werk in de jeugdhulpverlening, met individuen, paren en gezinnen aan de slag te gaan als vrijgevestigde systeemtherapeut.
Een jaar waarin, door alle cursussen die ik heb gevolgd, de “hechtingsbril” steeds meer meekomt in mijn gesprekken met cliënten en ik meer en meer op zoek ga naar de emotie achter het gedrag van iemand.
Daar wil ik in het komende jaar mee verder. Vanaf het voorjaar 2019 wil ik de “Houd me vast” training gaan aanbieden aan paren die willen investeren in hun relatie. Verder zal ik me wijden aan het schrijven van een aantal artikelen over relaties en hechting. Hiernaast ga ik onverminderd door met het voeren van mijn praktijk, het werken met samenwerkingspartners en vooral: werken met de cliënten.

We kunnen niet leven zonder een emotionele verbinding met onze naasten. Onze partner, kinderen, ouders en vrienden. En: als je merkt dat er breuken zijn gekomen in die belangrijke relaties, dan is er herstel mogelijk!

Mijn goede voornemen? Dát geloof uitdragen en mensen blijven steunen in het zoeken en hervinden van die emotionele verbinding.

Ik wens jullie een prachtig 2019 toe!

Kerst

Kerst komt er aan. Een tijd van gezelligheid, elkaar ontmoeten. Lekker eten, bijpraten en misschien wel sneeuw! Veel muziek, feestelijke kerstvieringen, lichtjesfeesten en een paar dagen vrij!

Tijd om te genieten met elkaar! Tijd om, zo richting het eind van het jaar 2018, je te bezinnen op het nieuwe jaar. Maar ook een tijd van hooggespannen verwachtingen. Sommigen spreken zelfs over ‘gedwongen gezelligheid’. In ieder geval is het een tijd die je over het algemeen doorbrengt met je dierbaren, je (schoon)familie.

Als de onderlinge verhoudingen goed zijn, zijn het dagen om naar uit te kijken. Maar als de verhoudingen op scherp staan, je relatie in zwaar weer verkeert, je deze dagen dit jaar voor het eerst als gescheiden ouder of kind moet doorbrengen, je een dierbare bent verloren of anderszins, dan is het ook een tijd waarin je onbedoeld pijn op kan lopen. Pijn door de overmatig gezellige commercials, de kerstspecial van Robert ten Brink en door de vragen van mensen om je heen naar jouw kerstplannen. Pijn ook door je éigen verwachtingen.

Laten we proberen oog te hebben voor de medemens voor wie het allemaal niet zo vanzelfsprekend is, die “vrede op aarde”. Die rouw draagt, moet terugkijken op een jaar waarin alles mislukt lijkt, die niet zo in de feeststemming is. Probeer er even te zijn voor die ander!

En als het zwaar voelt voor je deze dagen: probeer bespreekbaar te maken bij die ene vriend, vriendin, zus of ouder die jouw pijn ziet, dat het zo makkelijk nog niet is.

Houd elkaar even vast en creëer zo even een moment van verbondenheid met elkaar.