Lessen van Sue Johnson – 3

“If I appeal to you for emotional connection and you respond intellectually to a problem, rather than directly to me, on an attachment level I will experience that as “no response.” This is one of the reasons that the research on social support uniformly states that people want “indirect” support, that is, emotional confirmation and caring from their partners, rather than advice.”
Sue Johnson, Hold Me Tight: Your Guide to the Most Successful Approach to Building Loving Relationships

In mijn praktijk zie ik regelmatig stellen die aangeven dat ze een typisch “man-vrouw” probleem hebben, namelijk: zij heeft een probleem waar ze het over wil hebben, hij reageert praktisch en oplossingsgericht. En als we dan Sue haar uitspraak erbij pakken, klinkt dat als een erkenning van de positie van die vrouw. Maar volgens mij gaat dit verder dan dat.

Wij mensen hebben behoefte aan een emotionele verbinding met onze dierbaren. Niet met de buurman uit de straat, maar juist met de mensen die ons naast staan. Als je je kwetsbaar opstelt en je emoties toont, wil je graag dat je dierbare op dat emotionele deel reageert. En niet zakelijk en intellectueel reageert op je probleem. Vergelijk het met een kind, die huilt om een verloren knuffel. Je kunt dan een hele redenering houden dat het maar een knuffel is, dat “we morgen naar de winkel gaan voor een nieuwe”, maar we weten allemaal dat het kindje intens verdrietig is en vooral troost wil. Dikke kans dat je peuter nog naar je uitspreekt: ‘je begrijpt me niet’. Het kindje wil een emotionele respons.

Zo geldt dit ook voor partners. Vrouwen én mannen. “Als ik mijn diepste verdriet aan jou laat zien, wil ik dat je me laat voelen dat je er voor me bent,” is eigenlijk wat we ten diepste vragen. Alleen… de partner die dat verdriet ziet, kan zich soms zó machteloos voelen! En als we ons machteloos voelen, grijpen we vaak terug op de ons bekende strategieën. Gaat meneer als een ridder op zijn witte paard zitten om de oorzaak van haar verdriet te bestrijden… maar dan is ‘ie wél weg! En voelt zij dat dus als ‘geen reactie’. Want hij geeft hij voor haar gevoel geen echte respons op haar verdriet. Of gaat mevrouw telefoontjes plegen om het probleem op te lossen, of teksten bezigen als: “als je nou morgen dit-en-dit tegen je baas zegt, dan moet ‘ie wel luisteren”, terwijl haar vrouw alleen maar even wil horen dat het enorm stom is wat die baas heeft gezegd en dat het logisch is dat ze zo verdrietig is.

Kortom: bij emotionele nood willen we graag een reactie in hechtingstaal. Een gevoelsreactie, géén praktische oplossingen. Dat komt daarna wel, als we gekalmeerd zijn.

Een prachtig 2020 gewenst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *